Sıfırın Doğumu

- anne, bugün okulda rasyonel davranmayı öğrendim. ne yapıyorsun? temizlik mi? e hadi kolay gelsin, benim işim var. rasyonel çocuk odasına gitti ve gayet akılcı bir seçimle boş zaman ile çalışma arasındaki bağıntıdan kendi çıkarına olan fayda ne ise o yönde bir girişimde bulundu. çocuk evde paralarını sayarken bulunmadı tabi ki... sadece ve sadece kendine odaklanan bu insan modeli kendi kuyusunda boğuldu. bir yusuf olmalıydı kuyudan çıkabilmek için... yusuf olmadan girse bile o karanlığa... ve keşfetmedi, uydurdu “kendi çıkarıma olanı yaparsam mutlu olurum” denksizliğini. bu uyum kendi içindeki sese göre dengeliydi, mutlak bir sese göre değil. denge çok bilinmeyenli bir denklemde sadece bir değişkene bağlı olarak kurulabilir miydi? - anne, ne yapalım senin görevin bu; benimkisi de bu. herkes kendi bacağından... - biz koyun değiliz yavrum, insanız... - !!! - peki o zaman nasıl mutlu olabiliriz anne? ben gibiler denklemde bir dengesizlik olursa ve sen gibiler denklemi eşitlemeye çalışırken? herkes kendini kurtarmamalı mı? - denklem bir bütündür, çözüm bulunamaz ise hepimiz muamma oluruz evladım. o nedenle sen kendi değerini denkleme göre düzenleyeceksin ve unutma ki her denklem daha üst kanunlar ile sabittir. bu kanunlara tabi olunca birbiri ile bağlantılı tüm sorulara cevap yolu açılacak. sonra çözmek hem herkese hem de sana bağlı. bazen sadece bir bağımlı değişken olmadan tüm denklem çözülemez. sen o esas çözüm yolunu bulmalısın. sonunda senin ve tüm değişkenlerin değeri bütün denklemin sonucu değerince artacak. yavrum sadece bir değişken olarak kalmamalısın artık. eğer kendini bütün çözümün bağlı olduğu biri olarak görürsen hepimizin sonunu düşünürsün. - ama anne ben... - ben değil, biz... - ya bizden bir ‘ben’ çıkıp da benim gibi kuyuya düşerse anne? denklem onun yüzünden bozulursa bunu kim düzeltecek? herkes aynı hataya düşerse herkes sadece kendini kurtarırsa anne, ya sadece biz kalırsak çözümsüz? - yavrum nereye gidersen git, denklemin dışına çıkamazsın, o bulduğun geçici değer herhangi bir çözüm değildir, çünkü onun doğru çıktığı bir küme yoktur bu alemde... yanlış değerler ile yanlış sonuçlara gidersin. söyler misin taşların kuşlara bağlı olduğu bir alemde sen seni nasıl benden azade düşünebilirsin? sen bana bağımlı bir değişkendin. seni rasyonel büyütmedim. öğrendiğin matematiği ait olduğu kanunlara göre sınamadan, sağlama yapmadan kabullenme... yoksa hayatın alt küme bile olamamış bir ‘boşküme’ olarak kalabilir. - anne, ben aslında bir hiçim. -buldun evladım...